اخبار ناشنوایان دزفول یک سایت دیگر با وردپرس فارسی
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
هشتم مهرماه روز ناشنوایان است؛ روز کسانی که غریبانه در میان ما زندگی می کنند و به دنبال کسانی هستند که شنوای دردها و رنج ها و مشکلاتشان باشد.
شنوایی در مقایسه با سایر حواس در زندگی هر انسان اهمیت زیادی دارد به نحوی که در شکل گیری گفتار زبان و تفکر عالی افراد موثر است و قابل مقایسه با بقیه حواس نیست. اگر شنوایی و مشکل شنوایی جدی وجود داشته باشد هرگز زبان را یاد نمی گیریم و وقتی زبان یادگرفته نشود گفتار را یاد نمی گیریم و در نهایت وقتی هر دو این ها را نداشته باشیم نمی توانیم خوب تفکر کنیم. بی شک همه با کلمات فکر می کنند و وقتی کلمه ای از گنجینه لغات را نداشته باشید قطعا تفکر شما ساده خواهد بود. بنابراین شنوایی نقش عمده و مهمی دارد. با نگاهی به تاریخ درمی یابید هرگز نابینایی نبوده که محدودیت او مانع از تحصیل، تفکر و حتی نویسنده شدنش داشته باشد، اما فردی که افت شنوایی دارد به دلیل این که ورودی های اطلاعاتی که تفکرات عالی او را شکل می دهد وجود نداشته، به سختی زیاد می تواند مدارج علمی بالا را طی نماید. نقص شنوایی یکی از مشکلات بزرگی است که دامن انسان را می تواند بگیرد و اگر در ابتدا به زودی شناسایی و تشخیص داده نشود مشکلات فراوانی از جمله در تفکر ساده و بسیط و یادگرفتن گفتار زبان را به دنبال دارد. باید کودکان کم شنوا تا قبل از سن زبان آموزی زودتر تشخیص و شناسایی شوند تا خدمات توان بخشی از جمله سمعک ویا کاشت حلزون را برایشان انجام دهیم. چون تا حداکثر ۳ سالگی می توان برروی زبان برنامه ریزی و کار کرد.
ناشنوایی معلولیتی پنهان است چراکه در اذهان جامعه، معلولیت به چشم دیده می شود مانند فردی که روی ویلچر نشسته است اما در مورد ناشنوایان فقط هنگام برقراری ارتباط با آنان متوجه معلولیت می شویم درحالی که به گفته کارشناسان ناشنوایی یکی از شدیدترین معلولیت ها است.
آشنا نبودن جامعه با زبان اشاره و برقراری ارتباط این قشر با دیگر افراد، مهمترین مشکل ناشنوایان است و این قشر موضوع درک و فهم مفاهیم انتزاعی که بار ارزشی دارد را دشوار می کند و ضعف در این بخش مانع اصلی در باروری استعدادها و توانایی برقراری ارتباط ناشنوایان است که اگر توجه موثری به آن نشود با سرخوردگی و افسردگی همراه است. ناشنوایان برای ارتباط برقرار کردن با سایر افراد باید از زبان اشاره استفاده کنند،زبان اشاره زبان بینالمللی ناشنوایان است و بیشتر کشورهای دنیا از آن استفاده میکنند،ناشنوایان و افراد مبتلا به اختلال گفتاری، برای بهرهمندی از حقوق فردی و خانوادگی و شهروندی، نیاز به زبان خاصِ خودشان مثل زبان اشاره دارند و ضروری است همه آدمها و نهادها، این زبان را به رسمیت بشناسند.
خانواده و اجتماع با پذیرش واقع بینانه مشکل فرد ناشنوا باید در راه پرورش استعدادها و توانایی های او یاری اش دهند. تاکنون از خود پرسیدهایم که ارتباط موجود در جامعه با این قشر چه قدر صحیح و منطقی است؟. مگر نه اینکه یکی از مهمترین اهداف آموزش ناشنوایان، اجتماعی کردن آنهاست؟؛ آیا به عنوان پدر و مادر ناشنوا، معلم ناشنوا، دوست ناشنوا یا عضوی از جامعه، با خود اندیشیدهایم که ناشنوایان به این هدف دست یافتهاند و اگر نه، علت چیست؟.به یقین، یکی از عوامل دست نیافتن مربیان ناشنوا و نیز خود ناشنوایان به این هدف، نقص ارتباطی موجود در رفتارهاست؛ بنابراین، نادرستی ارتباط ها، روند اجتماعی شدن ناشنوایان و به تبع آن، تعلیم و تربیت آنان را خدشهدار کرده است.
بنابراین تا می توانیم در روابط خود با افراد ناشنوا سعیی کنیم به جای حرف زدن از زبان اشاره استفاده کنیم. مشکلی که وجود دارد اینکه خیلی از افراد با زبان اشاره آشنایی ندارند همه باید بدانیم که با وجود تفاوتهای فرهنگی گسترده، با زبان بدن میتوانیم منظور یکدیگر را بفهمیم پس زبان اشاره هم مانند زبان بدن است.زبان اشاره همان روشهایی اشارهای است که به طور مثال همه ما برای بیان «آری» و «نه» استفاده می نماییم. زبان اشاره در ساسر دنیا وجه اشتراک زیادی دارد هر چند مانند سایر زبان ها هر جامعه ممکن است از نمادهای خاصی برای زبان اشاره استفاده نماید اما انچه عمومیت دارد زبانی است که خود ناشنوایان در کشورمان استفاده می نمایند و باید بپذیریم که این زبان یعنی زبان اشاره زبان اول آنان است و زبان فارسی زبان دوم آنان.
به طور کلی مهمترین عامل در حل مشکلات ناشنوایان این است که لازم است مسئولان زبان اشاره را یعنی زبان اول ناشنوایان زبانی مستقل بدانند و امکاناتی برای آموزش زبان اشاره برای ناشنوایان و سایر افراد جامعه فراهم شود همچنین از زبان اشاره، ، در امر آموزش استفاده گسترده شود.
